Het eten van slangen (door koningsslangen)

Al enige jaren hou is samen met mijn vader diverse soorten Lampropeltissen, dit is allemaal 4 jaar geleden begonnen met een exemplaar die ik voor mijn verjaardag gekregen had (Lampropeltis archifera), voor die tijd had ik al heel wat literatuur gelezen over de dieren dus ik had wel een goed idee waar ik aan begon.
Het zou nog een week duren eer ik de slang zou krijgen, dit gaf mijn dus gelegenheid zat om een terrarium in elkaar te zetten voor dit dier.

Toen het dier eindelijk in mijn bezit was, was ik helemaal verkocht en kon aan niets anders meer denken dan het bij elkaar krijgen van een koppel van deze slang en het nog meer te weten komen over deze schitterende dieren!!
Dus ik kocht veel boeken die over deze dieren gingen, en in elk boek las ik weer dat deze dieren en dan vooral de koningsslangen (2 kleurige) andere slangen aten.

In de meeste boeken werd je hier volop voor gewaarschuwd, maar er werd nooit precies beschreven wanneer de dieren bij elkaar konden, na enige informatieve stukken gelezen te hebben op het internet kwam ik tot de slotconclusie dat daar eigenlijk niet veel te vinden was op het gebied van het bij elkaar houden van koningsslangen! 

Dat betekende dus zelf experimenteren met de dieren en kijken wat er zou gebeuren, al gauw groeide mijn collectie met jongen exemplaren en volwassenen, al deze dieren waren altijd gescheiden gehouden, het was dus aan mij om deze dieren bij elkaar te zetten, mijn eerste poging was gelijk met een volwassen koppel Lampropeltis getulus californiae (dessert fase) na dat ik de dieren helemaal volgepropt had met muizen (dat leek me beter , waarom een slang eten als je geen honger meer had) plaatste ik de 2 dieren bij elkaar, en blijf ik bij het terrarium staan om te kijken wat er zou gebeuren, eerst gebeurde er niets tot de slangen elkaar fysiek tegen kwamen, een grote vluchtpartij tot gevolg hebbende beide slangen deden hun best om zo snel mogelijk alle ruiten van dichtbij te bekijken om er maar uit te kunnen.

 Helaas voor hun was er geen hulpbiedende uitgang en zaten ze toch met elkaar opgescheept, dit vluchtgedrag ging zo een uur door, telkens als de slangen even tot rust kwamen en er een toch weer wat rond begon te kruipen en “toevallig” de ander tegen kwam begon het hele gebeuren weer opnieuw, alleen werd de tijden van rust langen en de vluchtpogingen korter Toen ik volledig gerust gesteld was dat ze elkaar echt niet op zouden eten, heb ik het licht uitgedaan en ben ik gaan slapen, die nacht heb ik nog wel wat gerommel gehoord.
De volgende toen ik wakker werd ben ik gelijk gaan kijken en wat trof mijn verbazing de slangen lagen op een “kluitje” bij elkaar en schenen helemaal niet bang meer te zijn van elkaar.

Zo aangemoedigd door deze ervaring ging ik het toepassen om andere slangen dit maal jonge exemplaren van de Lampropeltis alle rond de 15 tot 20 cm.
De onderstaande soorten heb ik geprobeerd met daarachter mijn ervaring!

Lampropeltis triangulum sinaloae = geen probleem
Lampropeltis triangulum campbelli = geen probleem
Lampropeltis alterna blairs = geen probleem
Lampropeltis archifera = geen probleem
Lampropeltis getulus californiae = na een contact tussen 2 exemplaren werd ik gelijk weer met beide voeten op de aarde
gezet, deze vielen elkaar aan, omdat ik er met mijn neus bovenop zat kon ik de dieren uit elkaar halen en heb ik de dieren weer apart geplaatst.

Later toen ik meerdere Lampropeltissen had moest is dit ritueel steeds vaker herhalen, altijd is dit zonder problemen verlopen, tijdens een “experiment” gebeurde het wel eens dat zich een voor val voor deed als ik al eerder beschreef maar dan wachtte ik gewoon daarna totdat de slangen wat groter waren.

Mijn ervaring was zodra de dieren en dan zeker getulus soorten een centimeter of 70 waren er geen problemen waren om ze bij elkaar te zetten schijnbaar hebben ze dan geen behoefte meer om andere slangen te eten?
Mijn ervaring is wel zodra deze dieren honger hebben ze lustig om zich heen bijten als er iets gebeurt (bv als een slang een onverwachte beweging maakt) maar dat ze dan 9 van de 10 keer hun vergissing inzien er al gauw weer loslaten.
Mijn aandacht begon al weer te verslappen op het hele slangen eten gebeuren wel waarschuwde ik mensen die bij mij een slang kochten dat ze heel voorzichtig moesten zijn met het bij elkaar plaatsen van de dieren.

Tot dat we een koppel Lampropeltis ruthvens (albino) over lieten komen uit Amerika, het duurde even maar na 2 maanden was alles rond en hadden we de dieren in bezit, het vrouwtje geslachtsrijp het mannetje nog niet.
Dus het vrouwtje ging naar kennissen van ons die ook deze dieren hielden en een mannetje hadden dat wel geslachtrijp was, onze vrouw bracht bij ons de winterrust door en werd daarna gebracht naar onze kennissen voor een dekking met hun man.
Na verloop van tijd werden we opgebeld dat onze vrouw een man van hun gewurgd had, en een poging had gedaan om hem op te eten.
Nadat de vrouw ook nog eens onbevruchte eieren had gelegd, was het weer tijd om haar op te halen.
Enkele maanden en een winterrust later was ons mannetje ook geslachtsrijp tevens ook onze wild kleur ruthvens, alle slangen werden in een hok geplaatst en na enige vluchtgedrag was de rust gauw wedergekeerd, en begonnen er zelfs paringspogingen , gerustgesteld door deze “meevaller” liet ik de dieren met rust en dacht dat het allemaal wel best was, tot ik de volgende dag ging kijken en bleek dat er een mannetje van de ruthvens (wildkleur) “verdwenen“ was na controle van de resterende dieren kwam ik er al snel achter dat mijn albino mannetje dit keer een slang opgegeten had, boos en gefrustreerd om dit voorval ben ik er over na gaan denken om deze dieren te scheiden en het paren onder mijn toezicht plaatst te laten vinden.

Na veel gepeins ben ik van dit plan afgeweken en bedacht mezelf over het feit dat het albino mannetje een zeer nerveus dier was in aanvang, en dat het waarschijnlijk uit pure doodsangst een dodelijke aanval had gedaan naar het andere mannetje.
De dieren bleven dus bij elkaar in het verblijf tot de dag van vandaag is er niets gebeurt en ben ik weer enigszins gerustgesteld over mijn dieren en mijn theorie. 

Conclusie volwassen dieren van het soort Lampropeltis zijn niet of nauwelijks geďnteresseerd in het eten van slangen in gevangenschap dit is denk ik voornamelijk te danken aan het feit dat ze in gevangenschap voldoende voedsel voor “handen” hebben om het risico niet te lopen verwond te raken in een slangengevecht.

 LETOP ALTIJD OP BIJ HET BIJ ELKAAR PLAATSEN VAN ELKE SOORT SLANGEN

Geschreven door M. Blom http://www.snakes.nl